یادداشت

موسيقی اقوام ايرانی در انواع گوناگون خود گنجينه ی بی ھمتايی است که طی ساليان گذشته مثل يک ميراث فرھنگی گرانمايه، پربار، زاينده، جاری و با ميل به گسترش، به آن نگاه نکرده ايم. موسيقی اقوام ايرانی در نگاه مديران ما ھمواره ابزار بوده است نه ميراث! اين برخورد حيرت آور و اين خودکشی فرھنگی ميوه ی درکی متفاوت از وظايف فرھنگی متوليان است. مديريت فرھنگی ما ھيچگاه از خود نپرسيده است که چرا مردم، در دل روست...

در هماره‌ی روزگار، «هنر» بنا به رسالت و کارکرد وجودی، برای روایتِ «انسان» و دغدغه‌های ذهنی او و ارتباطش با جهان پیرامونی، در قامت ناب‌ترین رسانه در میانِ گسترده‌ترین جامعه مخاطبین، ایفای نقش کرده و به هر میزان که دیرینگی بیشتری داشته و به فطرت آدمی نزدیکتر بوده، در حوزه تأثیرگذاری، توانمندتر عمل کرده و به همین اندازه، بی نیاز از ترجمه و تفسیر، به گشایش اقلیم‌های تازه‌تر رفت...