|

تاریخچه قاره آمریکا و اقوام ساکن در آن (بخش چهارم، اقوام، زبانها و نژادهای انسانی در قاره آمریکا)

پنجشنبه, 28 آبان,1405 - 10:13
مردم ساکن قاره آمریکا شامل اقوام بومی و اصیل (سرخپوستان و اسکیموهای اینوئیت‌ و آلیوت‌) و اقوام مهاجر پس از کشف (اروپایی‌تبارها، آسیایی تبارها و آفریقایی تبارها) می باشند.
تاریخچه قاره آمریکا  و  اقوام ساکن در آن (بخش چهارم، اقوام، زبانها و نژادهای انسانی در قاره آمریکا)

هزارک -

 

طبقه بندی اقوام ساکن قاره آمریکا:

مردم ساکن قاره آمریکا شامل اقوام بومی و اصیل (سرخپوستان و اسکیموهای اینوئیت‌ و آلیوت‌) و اقوام مهاجر پس از کشف (اروپایی‌تبارها، آسیایی تبارها و آفریقایی تبارها) می باشند. اقوام و گروه‌های بزرگ بومی این قاره، به تفکیک مناطق جغرافیایی، از این قرارند:

اقوام ساکن آمریکای شمالی:

اقوام "آپاچی" و "ناواهو" که ساکن مناطق باختری و جنوب ‌باختری ایالات متحده امروزی هستند.

اقوام "چروکی" و "چوکتو" که از اقوام بزرگ ساکن در خاور و جنوب ‌خاوری ایالات متحده امروزی هستند.

اقوام اسکیموی "اینوییت" و "آلیوت" که ساکن مناطق قطبی و سردسیر کانادا و آلاسکا هستند.

اقوام ساکن آمریکای مرکزی:

اقوام "مایا" و "آزتک" که ساکن بخش‌های وسیعی از مکزیک و دیگر کشورهای آمریکای مرکزی همچون گواتمالا، السالوادور و غیره هستند.

قوم "زاپتک" که از گروه های بومی ساکن مکزیک هستند.

اقوام ساکن حوزه دریای کارائیب:

اقوام "آراواک" (شامل سرخپوستان "تائینو"، "ترینیداد"، "ایگنری" و غیره) که پیش از ورود اروپائیان، ساکن جزایر دریای کارائیب بودند و بسیاری از ساکنان کنونی آنتیل بزرگ، دومینیکن، پورتوریکو، آروبا و هائیتی، تبار آراواکی دارند. این اقوام، طی هزاره های گذشته، از آمریکای جنوبی به این جزایر مهاجرت کردند.

قوم "کالیناگو" که در جزایری همچون گوادلوپ، سنت کیتس و مونتسرات سکونت داشت.

قوم "سیبونی" که در غرب کوبا ساکن بود.

اقوام ساکن آمریکای جنوبی:

اقوام "اینکا" که قوم بزرگ و تاریخی ساکن در رشته ‌کوه آند بودند و امروزه در کشورهای پرو، اکوادور و بولیوی سکونت دارند.

اقوام "گوآرانی" که ساکن کشورهای کنونی پاراگوئه، آرژانتین و برزیل هستند.

اقوام "ماپوچه" که در مناطق جنوبی شیلی و آرژانتین حضور دارند.

اقوام "آیمارا" که ساکن مناطق مرتفع کشورهای کنونی بولیوی، پرو و شیلی هستند.

زبان های رسمی و بومی قاره آمریکا:

در حال حاضر، زبان رسمی تمامی کشورهای قاره آمریکا، یکی از زبانهای اروپایی (انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، پرتغالی یا هلندی) است؛ بدین ترتیب که در آمریکای شمالی، زبان رسمی ایالات متحده آمریکا و کانادا انگلیسی است (به جز استان خاوری "کبک" کانادا که زبان رسمی آن فرانسوی می باشد)؛ زبان رسمی برخی کشورهای حوزه دریای کارائیب مانند پورتوریکو، ترینیداد و توباگو، جامائیکا و هائیتی انگلیسی است، برخی دیگر همچون کوبا به زبان اسپانیایی تکلم می کنند و برخی جزایر مستعمراتی نیز به زبان کشور استعمارگر خویش سخن می گویند (مثلا  در آنتیل و آروبا زبان هلندی و در گویان و گوادلوپ زبان فرانسوی رسمیت دارد)؛ و در آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی، زبان رسمی همه کشورها اسپانیایی است (به جز برزیل در آمریکای جنوبی که زبان رسمی آن پرتغالی و بلیز در آمریکای مرکزی که زبان رسمی آن انگلیسی می باشد).

با این وجود، از گذشته های دور تا کنون، ده ها زبان بومی سرخپوستی از شمال تا جنوب قاره آمریکا رواج داشته و دارد که در ادامه، به شرح مهمترین آنها خواهیم پرداخت.

زبان های بومی آمریکای شمالی:

دو زبان "یوتو-آزتک" و  خانواده "نا-دنه"، از بزرگترین خانواده‌ های زبانی بومی آمریکای شمالی هستند.

زبانهای یوتو-آزتک، هم از نظر تعداد گویشور و هم از نظر جغرافیایی، بزرگترین خانواده زبانی سرخپوستان آمریکای شمالی هستند. گویشوران این زبان در بخش های گسترده ای از غرب آمریکا، جنوب، غرب و مرکز مکزیک حضور دارند. خانواده زبانهای نا-دنه شامل  زبان‌های "آتاباسکی"، "ایاک"، "تلینگیت" و "ناواهو" که پرگویشورترین زبان این خانواده است، می‌باشد. زبانهای نا-دنه از لحاظ شمار گویشوران، دومین خانواده بزرگ زبانهای بومیان سرخپوست آمریکای شمالی به شمار می روند و میان بومیان مناطق جنوبی ایالات متحده آمریکا و شمال کانادا و آلاسکا رواج دارند.

زبانهای بومی پرشمار دیگری نیز در آمریکای شمالی مورد استفاده بومیان قرار می گیرند که از مهمترین آنها می توان به زبانهای "موسکوگی" که یک خانواده زبانی بومی جنوب خاوری ایالات متحده آمریکا است، زبان "آلگی" که از زیرشاخه های زبانهای "آلگونکویان" در منطقه آمریکای شمالی است و در حد فاصل رشته‌ کوه راکی و اقیانوس اطلس و عموما در کشور کانادا و نواحی شمال خاوری ایالات متحده آمریکا استفاده می شود و زبان "کرس" که توسط طوایفی از مردمان پوئبلو در نیومکزیکو بدان تکلم می گردد، اشاره نمود.

زبان های بومی آمریکای مرکزی و حوزه دریای کارائیب:

این زبانها در منطقه مزوآمریکا یا نیمه جنوبی آمریکای مرکزی و حوزه دریای کارائیب مورد استفاده قرار می گیرند.

زبان "مایایی"، بزرگترین خانواده این زبانها است که امروزه دست کم شش میلیون تن از بومیان کشورهای گواتمالا، مکزیک، هندوراس و بلیز بدان تکلم می نمایند. زبانهای "کیچه" با داشتن حدود یک میلیون گویشور و "یوکاتانی" با حدود هشتصد هزار گویشور، پرگویشورترین زبانهای مایایی هستند که اولی بیشتر در گواتمالا و دومی عمدتا در مکزیک رواج دارند.

زبانهای "اوتو-مانگویی" نیز یکی دیگر از خانواده‌ های اصلی زبانهای بومی در آمریکای مرکزی هستند.

زبان "آراواکی" نیز که در اصل مربوط به بومیان آمریکای جنوبی است، با مهاجرت گروه هایی از ایشان به حوزه دریای کارائیب طی هزاره های گذشته، در میان بومیان جزایر این منطقه رواج یافته است.

 زبان های بومی آمریکای جنوبی:

زبانهای بومی حتا امروزه نیز در آمریکای جنوبی بسیار رایج هستند.

زبان "کچوآ" مهمترین خانواده‌ زبانی در آمریکای جنوبی است و بیشتر در رشته‌ کوه‌ آند رواج دارد. کچوآ، پرگویشورترین زبان سرخپوستی در قاره آمریکا است و گویشوران آن بین شش تا سیزده میلیون تن برآورد می‌شوند. زبانهای کچوآ از جنوب کلمبیا تا آرژانتین مورد استفاده قرار می گیرند، ولی بیشترین گویشوران آن در پرو با نزدیک به هشت میلیون تن، بولیوی با قریب به سه میلیون تن و اکوادور با حدود یک و نیم میلیون تن حضور دارند. کچوآ در سده‌های پانزده و شانزده میلادی، زبان اصلی امپراتوری اینکا بود و اکنون نیز زبان میانجی آند مرکزی محسوب می شود.

زبان "گوارانی" که خود جزو گروه زبانهای "توپیایی" و مهمترین زبان این خانواده می باشد، از دیگر زبانهای معروف بومی آمریکای جنوبی است که توسط سرخپوستان و مردم مستیسو، به ویژه در کشور پاراگوئه و مناطق مجاور آن مورد استفاده قرار می گیرد و یکی از زبانهای رسمی این کشور به شمار می رود. نکته مهمی که در خصوص این زبان وجود دارد آن است که زبان گوارانی، تنها زبان بومی قاره آمریکا می باشد که توسط غیر سرخپوستان و اروپائیان مهاجر نیز به عنوان زبان رسمی به کار می رود. در دوره ای که بیشتر زبانهای سرخپوستان به سرعت با زبانهای اسپانیایی، انگلیسی و پرتغالی جایگزین می شدند و عمدتا در مناطق روستایی مورد استفاده قرار می گرفتند، زبان گوارانی نه تنها در میان مردم بومی پاراگوئه باقی‌ ماند، بلکه بسیاری از اروپاییان مهاجر به پاراگوئه نیز گوارانی‌ زبان شدند و امروزه بیشتر مردم پاراگوئه را گوارانی زبانان تشکیل می‌دهند (البته زبان اسپانیایی نیز در کنار گوارانی جزو زبانهای رسمی کشور پاراگوئه است).

زبان "آیمارا"، زبان مردم آیمارا در کوه‌ های آند بولیوی است. شمار سخنوران این زبان در بولیوی نزدیک به دو میلیون تن و در پرو بیش از ششصد هزار تن است. آیمارا، همراه با اسپانیایی و کچوا، یک زبان رسمی در بولیوی و پرو می باشد. همچنین، زبان آیمارا، به شکلی محدود توسط برخی از جوامع ساکن شمال شیلی تکلم می شود و به عنوان یک زبان اقلیت در این کشور به رسمیت شناخته شده است. آیمارا در کنار اسپانیایی، زبان رسمی بولیوی و پرو و یکی از زبانهای اقلیت شیلی است.

زبانهای "کاریبی" نیز خانواده ‌ای از زبانهای بومی رایج در شمال خاوری آمریکای جنوبی هستند. این زبانها در شمالی‌ ترین بخش‌ های آمریکای جنوبی، از دهانه رود آمازون تا آند کلمبیا، گسترده هستند و در برزیل مرکزی نیز در گروه‌ های کوچکی بدانها تکلم می شود. زبانهای کاریبی نسبتا به هم نزدیکند، ولی بیشتر آنها فقط دارای چند صد گویشور هستند. بزرگترین زبان کاریبی، زبان "ماکوشی" است که حدود سی هزار گویشور دارد.

"آراواکی" یا "مایپوری" نیز یک خانواده‌ زبانی است که در میان مردم باستانی بومی آمریکای جنوبی مورد استفاده قرار می گیرد. این زبانها در میان همه کشورهای آمریکای جنوبی به جز اکوادور، اروگوئه و شیلی امروزی رواج دارند. مدت ها پیش، گروه‌هایی از گویشوران این زبانها به آمریکای مرکزی و جزایر آنتیل بزرگ و باهاما، واقع در دریای کارائیب مهاجرت کردند و این زبان در آن مناطق نیز تکلم می شود.

نژادهای انسانی در قاره آمریکا:

مهاجران اسپانیایی و پرتقالی، از همان ابتدای کشف قاره آمریکا، با جوامع بومی آمریکای مرکزی و جنوبی آمیختند و اختلاط نژادی قابل ملاحظه ای را در آمریکای لاتین رقم زدند، ولی مهاجرین انگلیسی، فرانسوی و هلندی، آمیزش اندکی با بومیان آمریکای شمالی داشتند و از این حیث، در سالهای آغازین ورود این گروه از اروپائیان، اختلاط نژادی چشمگیری در این بخش از قاره آمریکا رقم نخورد. با این وجود، پس از استقلال و شکل گیری ایالات متحده آمریکا در سال 1776 میلادی و پس از آن در سده های نوزدهم و بیستم میلادی، افراد زیادی از نژادها و قومیت های مختلف، از گوشه و کنار جهان به این کشور و همچنین کشور کانادا مهاجرت کردند و جوامعی چند ملیتی متشکل از اقوام و نژادهای گوناگون را، با اختلاط نژادی فراوان، ایجاد نمودند.

از بدو استقرار استعمارگران اسپانیایی در جزایر دریای کارائیب در اوایل سده شانزدهم میلادی، استثمار بومیان و غارت منابع ایشان به شکلی حریصانه و با بی رحمی و بیگاری کشیدن از آنان تا سر حد مرگ آغاز شد. فشار بهره کشی به اندازه ای بود که بسیاری از بومیان از شدت کار سنگین، جان می باختند. شرایط به گونه ای پیش رفت که ظرف دو دهه، تقریبا تمامی بومیان جزایر کارائیب از بین رفتند و اسپانیایی ها برای پر کردن جای آن کارگران بی جیره و مواجب، به وارد کردن بردگان سیاه پوست آفریقایی روی آوردند.

این غارت و استثمار و قتل عام، درست در دروازه های امپراتوری آزتک اتفاق افتاد و نکته قابل تامل در این خصوص آن است که آزتک ها که آن زمان در اوج اقتدار بودند، هیچ از این ماجراها مطلع نشدند و اگر هم اندک اطلاعی یافتند، هیچ واکنشی بدان نشان ندادند. در سال 1519 میلادی، اسپانیایی ها به ساحل وراکروز در شرق مکزیک قدم نهادند و تنها دو سال بعد، هرنان کورتس با پانصد و پنجاه سرباز موفق شد شهر "تنوچتیتلان"، پایتخت امپراتوری چند میلیون نفری آزتک ها را تسخیر کند و امپراتور آنان، "مونتزومای دوم" را دستگیر نماید و به قتل برساند و امپراتوری آزتک را در سال 1521 میلادی سرنگون سازد و تمامی مکزیک را به تملک اسپانیا در آورد.

شبیه به همین اتفاق برای امپراتوری اینکا نیز رخ داد. تقریبا یک دهه پس از تسخیر امپراتوری آزتک، فرانسیسکو پیزارو با تنها یکصد و شصت و هشت سرباز به شهر کوسکو، پایتخت و قلب امپراتوری اینکا وارد شد، امپراتور اینکا به نام "آتاهوالپا" که هیچ نمی دانست طی سه دهه گذشته چه بر سر جزایر کارائیب و امپراتوری آزتک آمده را اسیر نمود و سپس به قتل رساند و امپراتوری دیرپای اینکا را در سال 1532 میلادی سرنگون ساخت و سرزمین آنان را به پادشاهی اسپانیا واگذار کرد.

این حجم از ساده لوحی و بی تفاوتی نسبت به اتفاقات پیرامونی از سوی امپراتوری های آزتک و اینکا حقیقتا از موضوعات شگفت انگیز و عبرت آموز تاریخ است که البته بررسی علل و عوامل آن، بحثی مفصل و خارج از حوصله و موضوع این نوشتار می باشد؛ لیکن هر چه بود، همین امر سبب تحکیم پایه های استعمار و نابودی تمدن های کهن در قاره آمریکا گشت.

باری، تنها یک سده پس از ورود اسپانیایی ها به قاره آمریکا، حدود نود درصد جمعیت بومی آن قاره بر اثر کشتار مهاجمان، مرگ ناشی از فشار کار و مهمتر از همه، ابتلا به بیماری های مسری منتقله از اروپائیان، جان باختند و همانگونه که اشاره شد، اسپانیایی ها برای جایگزینی آنان به وارد کردن بردگان آفریقایی اقدام نمودند.

انتقال بردگان سیاه پوست آفریقایی به قاره آمریکا و تاثیر آن بر تنوع نژادی دنیای جدید

برده داری، قدمتی به درازای بشریت دارد و از لکه های ننگ حیات اجتماعی انسانها به شمار می رود. از بدو پیدایش جوامع انسانی، اغنیا و زورمداران و پیروزمندان، به بهره کشی از فقرا و ضعفا و شکست خوردگان مبادرت می ورزیدند. با توسعه جوامع، این موضوع به امری نظام مند و سازمان یافته تبدیل شد و بازارهای خرید و فروش برده در بسیاری از شهرها و مناطق جهان برپا گردید. در این میان، سیاه پوستان آفریقایی جزو اهداف اصلی برده داری بودند.

هنگامی که اروپاییان استعمار قاره آمریکا را آغاز نمودند و با کاهش شدید جمعیت بومیان، به نیروی کار جدید نیاز پیدا کردند، بردگان را برای کار کردن در کشتزارها و معادن جدید، از آفریقا به آنجا بردند. بین سالهای 1500 تا 1800 میلادی، حدود پانزده میلیون سیاه پوست آفریقایی به قاره آمریکا انتقال یافتند. بیشتر این بردگان توسط سایر سیاه پوستان آفریقایی در هنگام جنگ ها یا شبیخون هایی که برای شکار آنان صورت می‌گرفت، به اسارت در می ‌آمدند؛ لیکن خود تاجران برده نیز گاهی با استفاده از مزدوران خویش، مستقیما اقدام به گرفتن برده ها می نمودند. اعراب تاجر برده عمدتا از مناطق خاوری و شمالی و نیز منطقه موسوم به شاخ آفریقا برده تهیه می کردند، ولی تاجران اروپائی، بیشتر در مناطق باختری و مرکزی آفریقا بدین کار می پرداختند.

در سده های هفده تا نوزده میلادی، مقصد اصلی بردگان سیاه پوست آفریقایی، قاره آمریکا بود. تجارت اصلی در یک مسیر مثلثی صورت می ‌گرفت. تجار برده اروپایی از بنادری مانند بوردو و بریستول عازم  غرب آفریقا می‌ شدند، در آنجا محموله ‌های تفنگ و پارچه خود را در ازای خرید برده به برده فروشان آفریقایی می‌ دادند و سپس از مسیر اقیانوس اطلس به آمریکا می ‌رفتند. در آنجا برده‌ها را به فروش می ‌رساندند و سرانجام کشتی های خود را با محموله های شکر و پنبه بار می‌زدند و دوباره به اروپا باز می گشتند. بانکداران و سرمایه گذاران این دست سفرهای دریایی، پول فراوانی از این راه به چنگ می‌ آوردند.

وقتی بردگان آفریقایی به جزایر هند غربی، برزیل یا آمریکای شمالی می‌ رسیدند، مستقیما به بازار برده فروشی انتقال می‌یافتند و در آنجا مانند حیوانات به حراج گذاشته می شدند. بردگان بر روی سکویی می ‌ایستادند و فروشندگان، قیمت پیشنهادی خود را برای هر برده اعلام می کردند. صاحبان مزارع و معادن، پس از بررسی شرایط جسمی آنان و وقتی از نظر قیمت با فروشنده به توافق می‌ رسیدند، برده ‌ها را می خریدند و با خود می‌بردند.

بین سده‌های هفده و نوزده میلادی، برده‌داری در ایالات متحده آمریکا عملی قانونی بود. در آغاز، برده ‌داری تحت استعمار بریتانیا انجام می ‌شد، ولی بعدها، در مستعمرات سیزده‌ گانه و در زمان صدور اعلامیه استقلال ایالات متحده در سال 1776 میلادی نیز برده‌ داری رسما ادامه یافت. پس از استقلال آمریکا از بریتانیا، تمایلات ضد برده‌ داری به‌ تدریج در ایالات شمالی این کشور گسترش یافت، ولی در جنوب کشور، توسعه سریع صنعت پنبه از سال 1800 میلادی سبب شد که ایالت‌ های جنوبی به شدت به برده‌ها متکی شوند و بکوشند تا آن را در سرزمین ‌های غربی نیز رواج دهند.

هر چند تجارت بین‌المللی برده در سال 1808 میلادی ممنوع شد، ولی تجارت داخلی بردگان در آمریکا همچنان ادامه یافت و باعث شد تا جمعیت برده ‌ها تا پیش از ممنوعیت برده ‌داری، به چهار میلیون نفر برسد. در سال 1860 میلادی، از میان 1,515,605 خانواده‌ای که آزادانه در پانزده ایالت آمریکا زندگی می‌کردند، نزدیک به 400,000 خانواده برده داشتند که معادل هشت درصد کل خانواده‌ های آمریکایی در آن زمان بود.

سرانجام، هنگامی که آبراهام لینکلن با شعار برچیدن برده‌ داری در انتخابات ریاست جمهوری سال 1860 میلادی به پیروزی رسید، ایالت‌ های جنوبی از اتحادیه خارج شدند و کنفدراسیون ایالات مؤتلفه آمریکا را تشکیل دادند. خروج آنان از اتحادیه، به منزله آغاز جنگ داخلی بود. این جنگ، وضعیت زندگی در جنوب را به هم ریخت، زیرا بسیاری از برده ‌ها از کشتزارها فرار می‌ کردند یا توسط نیروهای اتحادیه آزاد می ‌شدند. جنگ بطور موثری باعث الغای برده‌ داری شد. بعدها در دسامبر 1865 میلادی، متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، رسما برده‌ داری را در این کشور غیر قانونی اعلام کرد. بدین ترتیب، موضوع برده داری در ایالات متحده آمریکا، به شکل قانونی ملغی شد، لیکن تبعات تبعیض نژادی تا بیش از یک سده پس از آن نیز در آمریکا برقرار ماند و ظلم و آزار فراوانی نسبت به سیاه پوستان آفریقایی تبار روا داشته شد.

تاثیر برده داری بر ترکیب نژادی ساکنان قاره آمریکا:

برده داری در قاره آمریکا سبب اختلاط بیشتر نژادها در این قاره شد. تا پیش از انتقال سیاه پوستان به دنیای جدید، اختلاط نژادی در این قاره صرفا معطوف به بومیان سرخپوست آمریکا و اروپائیان مهاجر بود، لیکن با ورود سیاه پوستان به این معادله، اختلاط نژادی بسیار پیچیده تر گشت و اختلاط سیاه پوستان با بومیان سرخپوست، اروپائیان و دورگه های حاصل از اختلاط قبلی اروپائیان و سرخپوستان، نژادهای گوناگون جدیدی را پدید آورد و گروه هایی تباری، متشکل از چندین نژاد مختلف، جوامعی موسوم به رنگین پوستان را در قاره آمریکا ایجاد نمودند.

این وضعیت سبب شده که در تهیه آمارنامه ها و مباحث جمعیت شناسی در کشورهای قاره آمریکا، نژادهای مختلفی همچون سفیدپوستان، سیاهپوستان، سرخپوستان، "مستیسو"ها (ترکیب یک اسپانیایی با یک سرخپوست) و دیگر گروه های نژادی مطرح شوند.

گروه های حاصل از اختلاط نژادهای مختلف در قاره آمریکا:

مهمترین گروه حاصل از اختلاط نژادی در قاره آمریکا، "مستیسو"ها هستند. در مستعمرات آمریکایی اسپانیا، مستیسو به مردمی گفته می‌شود که تبارشان آمیزه‌ای از اروپایی ‌ها و سرخپوستان باشد. مردم مستیسو در قاره آمریکا، از مراتع کانادا در شمال تا منطقه پاتاگونیای آرژانتین در جنوب پراکنده هستند. جمعیت مستیسوها در کل قاره آمریکا، حدود سیصد میلیون نفر برآورد می‌شود. بیشتر مستیسوها، در کشورهای حوزه آمریکای لاتین زندگی می‌کنند.

طبق برآوردها، حدود 70% مردم مکزیک، 55% مردم بولیوی، 60% مردم ونزوئلا، 65% مردم اکوادور، 45% مردم پرو، 2.5% مردم آرژانتین، 55% مردم کلمبیا، 95% مردم پاراگوئه، 80% مردم نیکاراگوئه، 70% مردم پاناما، 30% مردم کاستاریکا، 60% مردم گواتمالا، 90% مردم هندوراس و 30% مردم بلیز، مستیسو هستند و بنابراین مشاهده می شود که بخش عمده ای از جمعیت قاره آمریکا، صرفا از اختلاط نژادی بومیان سرخپوست و اسپانیایی ها تشکیل یافته است.

در سال 1774 میلادی، "آندرس د ایزلاس"، نقاش برجسته و معروف مکزیکی که شهرتش، بیش از هر چیز، معطوف به پرتره های ظریفی است که از نژادهای مختلف و ترکیب های قومی، پوشش، سبک زندگی و فرهنگ مادی مردم در مستعمرات اسپانیا به تصویر کشیده، اقدام به تهیه فهرستی از عناوین ترکیبات نژادی مختلف در مستعمرات امپراتوری اسپانیا نمود که حاصل آن، به قرار زیر است:

از ترکیب اسپانیایی با سرخپوست: "مستیسو"

از ترکیب اسپانیایی با مستیسو: " کاستا"

از ترکیب کاستا با اسپانیایی: " اسپانیایی"

از ترکیب اسپانیایی با آفریقایی: "مولاتو"

از ترکیب اسپانیایی با مولاتو: "موریسکو"

از ترکیب اسپانیایی با موریسکو: " آلبینو"

از ترکیب اسپانیایی با آلبینو: " تورنا اتراس"

از ترکیب سرخپوست با آفریقایی: " لوبو"

از ترکیب سرخپوست با مستیسو: " کویوته"

از ترکیب لوبو با آفریقایی: "چینو"

از ترکیب چینو با سرخ‌پوست: " کامبوخو"

از ترکیب کامبوخو با سرخ‌پوست: "تنته ان ال آیره"

از ترکیب تنته ان ال آیره با مولاتو: " آلباراسادو"

از ترکیب آلباراسادو با سرخ‌پوست:" بارسینو"

از ترکیب بارسینو با کامبوخو: " کالپملاتو"

سرخپوستان وحشی: "چیچیمکا"

  

 

 

گردآوری و تنظیم:

فرید نوبخت حقیقی

موسسه فرهنگی رادنواندیش

 

  

ارسال نظر جدید

نام

ایمیل

تصویر امنیتی
کد امنیتی را وارد نمایید: