اطلاعیه مراسم تشییع و ترحیم:

بدین‌وسیله به اطلاع می‌رساند مراسم تشییع پیکر و اقامه نماز جنازه این هنرمند بزرگوار، فردا جمعه، پس از برگزاری نماز جمعه، در مصلی اهل سنت گنبدکاووس برگزار خواهد شد. پیکر آن زنده‌یاد جهت خاکسپاری به آرامستان مسلمین منتقل و در جایگاه ابدی‌اش آرام خواهد گرفت.
از عموم هنردوستان، اهالی فرهنگ و هم‌وطنان گرامی دعوت می‌شود با حضور در این مراسم، ضمن تسلی خاطر بازماندگان، یاد و خاطره این استاد فقید را گرامی بدارند

معرفی و یادبود

استاد آی‌محمد مقیمی، از پیشکسوتان بی‌ادعای موسیقی فولکلور ترکمن‌صحرا بود که هنر را با جان و دل درآمیخته بود. او که علاوه بر نوازندگی، استادی چیره در ساخت سازهای دوتار (تامدیرا) و قیجاق (کمانچه) بود، معتقد بود که ساز ترکمن، سازی عرفانی است و نباید تقدس آن با کارهای سطحی مخدوش شود.

او در طول زندگی پربار هنری‌اش، همواره بر حفظ اصالت‌ها تأکید داشت و موسیقی را زبانی برای رسیدن به معرفت الهی می‌دانست. هنر دستان او چنان مهارتی داشت که آثارش مرزها را درنوردیده و در همسایگی ترکمنستان نیز شهره بود. او همواره با افتخار می‌گفت: «وقتی دوتاری می‌فرستم، می‌دانم که این نماینده هنر ایران است.»

استاد مقیمی، علاوه بر میراث هنری، درسِ «عشق به کار» را نیز برای شاگردان و علاقه‌مندانش به یادگار گذاشت؛ او که معتقد بود «اگر در هر کاری عاشق آن نباشی، نباید به دنبالش بروی.» وی که تجربه‌های گوناگونی از تعمیرات موتورسیکلت و چاه‌کنی تا تدریس در خانه‌های فرهنگ را در کارنامه خود داشت، در سال‌های اخیر تمام وجودش را وقف کارگاه دوتار سازی‌اش کرده بود.

فقدان این هنرمند گران‌قدر، خلاء بزرگی در بدنه موسیقی اصیل ترکمن ایجاد خواهد کرد. تورکمن‌نیوز این ضایعه تلخ را به خانواده محترم ایشان، جامعه هنری ترکمن‌صحرا و تمامی علاقه‌مندان به موسیقی سنتی تسلیت عرض نموده و از خداوند متعال برای روح آن عزیز سفر کرده، رحمت و غفران واسعه الهی مسالت دارد.

جایینگ جنت بولسون، روحِ بزرگت در آرامشِ ابدی.

روایت یک دلتنگی: یادگاری که «باخیل آغاچ» به من هدیه داد

هنوز هم وقتی به دوتار شماره ۸۳‌-ام نگاه می‌کنم، لرزش دستان استاد آی‌محمد و بوی چوب توتِ در کارگاهش در خاطرم زنده می‌شود. یادم هست در دهه ۸۰ وقتی از او خواستم برایم دوتاری بسازد، با لبخندی آرام گفت: «شش ماه صبر کن.» وقتی از طولانی بودن این انتظار پرسیدم، استاد رازی را از دلِ هنرِ آبا و اجدادی‌مان برایم فاش کرد. او دوتار را «تامدیرا» خواند و با اصطلاحی شیرین به آن گفت: «باخیل آغاچ» یا همان «چوب بخیل». می‌گفت این ساز به‌سادگی به دست کسی نمی‌افتد؛ هم ساختنش رنجِ عاشقانه می‌خواهد و هم یادگیری‌اش صبوری و عمری تلاش.

استاد با همان تواضع همیشگی‌اش توضیح داد که کاسه این ساز باید ماه‌ها زیر خاک بماند تا بپزد، تا روحِ چوب صیقل یابد و بعد طی روزها، ذره‌ذره تراشیده شود تا صدایِ جانِ آدمی را منعکس کند. هر سال زمان می‌برد تا یک دوتار، «دوتار» شود. آن روز در سال ۱۳۸۱ که اولین سازم را تحویل گرفتم، چهل هزار تومان پرداختم؛ اما امروز که به آن حکاکیِ زیبای نشانِ استاد بر تنِ ساز نگاه می‌کنم، می‌دانم که این اثر هنری، گنجینه‌ای است که با هیچ معیار مادی قابل ارزش‌گذاری نیست. امروز نه تنها یک نوازنده، بلکه یک استادِ تمام‌عیارِ عشق را از دست داده‌ایم. سازهای او در دستان ما زنده می‌مانند و نغمه‌هایش تا ابد در قلب ترکمن‌صحرا طنین‌انداز خواهد بود.

آخرت ایمانی بولسون، جایی جنت بولسون، تانگری تعالی رحمت اتسین

یاشار نیازی

از طرف خبرنگاران و هیئت تحریریه خبرگزاری تورکمن‌نیوز و ایتنا‌نیوز

منبع: خبرگزاری ترکمن نیوز